AKO

Kung ako’y mangguguhit

Lagi kong iguguhit

ang maganda mong mukha

Kung ako’y isang mang-aawit

Aalayan kita ng aking tinig

Kung ako’y manunula

Bawat titik ay laan

Kalakip ng aking pagsinta

Kung ako’y mananayaw

Nais kong sa bawat pag-indak

Madama mo ang saya ng puso

Sa tuwing ika’y nasisilayan

Kung ako’y umiibig

Ika’y laging laman ng puso at isip

Laman ng gunita

at laging panaginip

Sa yo’y alay ang BAWAT AKO

Dahil ang BAWAT AKO ay IKAW

#BerZoeSaKalye

Advertisements

Nag=iisa

Oo sa palagay ko ito ang aking magiging kapalaran

Hindi naman ako naghahanap ng pagmamahal o affection mula sa opposite sex

Pero yun simpleng pagmamahal mula sa pamilya

Yun ang kailangan ko

Ganito na siguro magpapatuloy ang buhay

Nakakapagod

Gusto ko nang hanapin ang liwanag

Doon may kapahingahan

Akong mararamdaman

Maglalakbay sa ulap

Sa hangin

Kasama ng mga ibon na may kalayaang lumipad

Malapit na siguro ang pamamaalam

Siguro hanggang dito na lang

Hanggang sa huling pasasalamat.

Selfish bone

Napapagod na ako. 

Nakakapagod pala maging matapang at manatili malakas.

Nahihirapan na ang puso ko. Hindi ko alam kung saan ako papatungo. 

Minsan lang ako nagkamali pero parang ang laki at ang bigat na ng naging kasalanan ko. 

Masyado kasi naging matabil ang dila ko

Masyado kasi ako nagpadala sa bugso ng damdamin ko

Kumawala lahat ng bigat at sama ng loob

Hindi ko naisip kung ano ang mga bagay na pwedeng mangyari

Kaya lang, tapos na ang lahat. Nasabi na ang mga bagay na dapat sabihin.

Lumaya ang isip ko pero nakulong naman ang puso ko.

Ang sakit—–dinudurog ang puso ko.

Nilalamon ng dilim ang isip ko. Gusto ko tumakbo papalayo.

Gusto ko tapusin ang lahat. 

Nais ko sundan ang tinig. Ngunit may mga bagay na pumipigil. 

Hindi ko sila kayang iwan—-nang wala man lang ako naibibigay na yaman.

Nagdurugo ang puso ko—-wala akong pagsidlan ng sobrang kalungkutan. 

Ama, nasaan ka man ngayon, aliwin sana ang puso ko namimighati.

Kung hindi man ipagkaloob—hayaan mong lunurin ako ng lungkot at hapis.

Hindi ko kayang sila’y makitang nahihirapan—-pinilit ko naman gawin ang alam kong tama. 

Subalit naging kabaligtaran ang lahat. Hindi nila ako maunawaan o baka ako nga siguro ang di nakaka-unawa.

Ako’y bigkis ng dalamhati. Hindi ko alam kung saan ko ito ilalagi.

Baka sa paghabol ng liwanag makita ko ang sagot—baka sakaling mapawi nito ang lahat.

Walang ibang naka-aalam. Ikaw at Ako lang.